ഒന്നിനുമാവില്ല, എന്നും പൊന്നായിരിക്കുവാന്‍.


സ്വര്‍ണ്ണമാണാദ്യം പ്രകൃതിയുടെ പച്ചയും;
അവളുടെ നിറങ്ങളിലേറ്റവും സങ്കീര്‍ണ്ണവും;
ആദ്യം വിരിയുന്നിലപോലും പൂവിനുസമം;
പക്ഷെ ഏറിയാലൊരു മണിക്കൂര്‍ നേരം മാത്രം
മാറുന്നു വീണ്ടുമൊരു പച്ചിലമാത്രമായി;
മുങ്ങിത്താഴുന്നു വിഷാദത്തിലേദേന്‍തോട്ടം;
താഴ്ന്നണയുന്നു പകലിലേയ്ക്കാ പുലരിയും,
ഒന്നിനുമാവില്ലെന്നോ, പൊന്നായിരിക്കുവാനെന്നും.

............................................................................................


റോബര്‍ട്ട് ഫ്രോസ്റ്റിന്റെ "നതിംഗ് ഗോള്‍ഡ് കേന്‍ സ്‌റ്റേ" എന്ന കവിതയെ മലയാളത്തില്‍ ആവിഷ്‌കരിക്കുവാനുള്ള ഒരു ശ്രമം. ഗായത്രി മന്ത്രം പോലെ എല്ലാ പ്രഭാതങ്ങളിലും ഓര്‍ക്കുന്ന എട്ടു വരികളാണ്  ഈ കവിതയിലേത്. അതിലെല്ലാമുണ്ട്. പ്രകൃതിയും ജീവിതവും എല്ലാം. ബാല്യത്തിന്റെ നിഷ്‌കളങ്കതയില്‍നിന്നും ജീവിതത്തിന്റെ കൊടും പകലിലേയ്ക്കുള്ള മനുഷ്യന്റെ വ്യതിയാനം എത്ര ഭംഗിയായാണ്‌ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞുവെച്ചത്. പലരും പല വ്യഖ്യാനങ്ങളാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വരികള്‍ക്ക് നല്‍കിയിരിക്കുന്നത്. ഒരുപാട് അര്‍ത്ഥ തലങ്ങളുള്ള ആ വരികളുടെ കാമ്പും വ്യാപ്തിയുമൊന്നും എന്റെ വിവര്‍ത്തനത്തില്‍ കണ്ടെന്നുവരില്ല. ഒറിജിനല്‍ താഴെ കൊടുക്കുന്നു. അഹങ്കാരം കൊണ്ടല്ല, ആ വരികളോടുള്ള ഒരു ഇഷ്ടം കൊണ്ടു ചെയ്തുപോയതാണ് വിവര്‍ത്തനമെന്ന ഈ മഹാപാപം.  പൊറുക്കുക.
............................................................................................